โรคผิวหนังในสุนัข

เวลาสุนัขมีปัญหาโรคผิวหนัง หลายต่อหลายคนมักจะเข้าใจว่าสุนัขเราเป็น ขี้เรื้อน เพราะสุนัขจะแสดงอาการ เกา, คัน, ผิวหนังแดงอักเสบ และขนร่วงจนแทบ จะหมดตัว บางรายจะมีกลิ่นตัวที่เหม็น และมีสะเก็ดรังแคมาก บางรายอาจจะมี ลักษณะเป็นแผลเต็มตัว รักษาอย่างไรก็ไม่หายซะทีสร้างความยุ่งยากใจ และอาจ ก่อให้เกิดปัญหาแก่ผู้เลี้ยงเป็นอย่างมาก

ในความเป็นจริงแล้วโรคผิวหนังของสุนัขมีอยูหลายชนิด แต่ละโรคมีสาเหตุที่แตกต่างกัน แม้ว่าอาการที่แสดงออก และลักษณะของผิวหนังจะ เหมือนกันก็ตาม ดังนั้นการที่เราจะรู้ว่าสุนัขของเราเป็นโรคผิวหนังอะไร จึงจําเป็น ที่จะต้องพาสุนัขไปพบกับสัตวแพทยเพื่อวินิจฉัยถึงสาเหตุที่แทจริง แล้วทําการ รักษา, ดูแลสัตว์เลี้ยงตามคําแนะนําของสัตวแพทย

โรคผิวหนังที่พบบ่อย และก่อให้เกิดความรําคาญ คือ โรคผิวหนังที่เกิดจาก ปรสิต ทั้งที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า และมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า

1. ปรสิตที่มองเห็นด้วยตาเปล่า ที่พบบ่อย คือ เห็บ, หมัด และที่พบไดบ้าง คือ เหา สุนัขของเราจะมีอาการคัน และเกามากจนเกิดผิวหนังอักเสบติดเชื้อ เจ้าของ ที่สัมผัสหรือโดนปรสิตเหล่านี้กัดบางคนก็อาจจะเกิดอาการแพ เป็นผื่นคันตาม ผิวหนังด้วยเช่น กัน

2. ปรสิตที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่พบบ่อยในบ้านเรา ส่วนใหญ่จะรู้จักกันในชื่อของตัวไร แต่ ไรที่มีปัญหาต่อผิวหนังมีอยูหลายชนิด การแยกชนิด ทําได โดยการขูดตรวจผิวหนัง หรือเอาขี้หูไปส่องตรวจทางกล้องจุลทรรศนโรคที่มีสาเหตุมาจากไรขี้เรื้อนที่ พบบ่อย ได้แก

โรคขี้เรื้อนเปียก สาเหตุเกิดจากไรขี้เรื้อนที่มีชื่อว่า Demodex โรค ผิวหนัง ชนิดนี้เป็นโรคที่ไม่ติดต่อสู่สุนัขที่เลี้ยงด้วยกัน และไม่ติดสู่คน สาเหตุของการเกิด โรคยังไม่แน่ชัดเนื่องจากเราสามารถพบไรชนิดนี้ในผิวหนังของสุนัขปกติไดแต่ คาดว่าน่าจะเกิดจากภูมิคุ้มกันของร่างกายที่ลดต่ำลง จนทําใหไรชนิดนี้มีผลหรือ ก่อให้เกิดปัญหาต่อผิวหนัง

โรคขี้เรื้อนแห้ง สาเหตุเกิดจากไรขี้เรื้อนที่มีชื่อว่า Sarcoptes โรคผิวหนัง ชนิดนี้จะติดต่อสูสุนัขที่เลี้ยงรวมกัน และสามารถทําใหคนที่สัมผัส เกิดอาการแพ หรือเป็นผื่นคันที่ผิวหนังได

โรคผิวหนังที่เกิดจากไรในหู โดยไรที่ก่อใหเกิดโรคคือ ไรชื่อ otodectes ตัว ไรจะอาศัยอยูในช่องหู สุนัขที่มีปัญหาจะมีขี้หูสีดํา หรือสีน้ำตาลเข้ม สุนัขจะมี อาการเกาคัน และสะบัดหูบ่อยๆ หากเปนมากอาจทําใหผิวหนังบริเวณรองหู เกิด การอักเสบติดเชื้อหรือทําให้เกิดลักษณะของหูบวมเลือด (hematoma) บางรายอาจมี ปัญหาทางระบบประสาท คือ ชัก ตากระตุก เดินหัวเอียงหรือเดินเวียนเปนวง โรค ผิวหนังชนิดนี้พบในแมวไดเช่น กัน

โรคผิวหนังที่พบบ่อย และส่วนใหญสามารถติดสูคนได เป็นโรคที่เจ้าของ จะต้องระมัดระวัง และใหความสําคัญเป็นพิเศษ ไดแก โรคผิวหนังที่มีสาเหตุจากเชื้อรา โรคนี้สามารถติดสูสัตว และคนที่มีรางกาย ออนแอ และไปสัมผัสโดนเชื้อ ผิวหนังสุนัขที่เปนจะพบขนรวงเปนวง มีอาการคัน ไมมากนัก เราไมสามารถแยกชนิดของเชื้อราไดดวยตาเปลา แตเราสามารถแยกได โดยการเพาะในอาหารเลี้ยงเชื้อ และสองตรวจด้วยกล้องจุลทรรศน

โรคผิวหนังที่พบบ่อยแต่เป็นปัญหาเฉพาะตัวของสัตวเลี้ยงก็ เป็นอีกโรคที่ พบมาก โรคในกลุ่มนี้ต้องใชการรักษาระยะยาว หรือบางโรคอาจจะต้องไดรับการ รักษาตลอดชีวิต

1. โรคผิวหนังที่มีสาเหตุมาจากภูมิแพ (atopy) โดยรางกายของสุนัขจะมี ปฏิกิริยาตอบสนองตอสิ่งที่สัมผัสหรือสิ่งที่แพไวเปนพิเศษ เปนโรคที่เกี่ยวของกับ พันธุกรรม และรักษาไมหายขาด การรักษาโดยมากจะเปนการรักษาตามอาการ และควบคุมการคันไปตลอดชีวิตของสุนัข แตหากเราทราบสาเหตุของการแพ และ หลีกเลี่ยงสภาพที่กอใหเกิดการแพ สุนัขของเราก็สามารถหาย และไมตองกินยา ตลอดชีวิตได สาเหตุของการแพที่พบบอย เชน แพไรฝุน แพละอองเกสรดอกไม

2. โรคผิวหนังที่มีสาเหตุจากเชื้อยีสต โดยเฉพาะสุนัขที่ผิวหนังอับชื้น หรือ มีรอยพับของผิวหนังมาก หากมีการอักเสบติเชื้อแบคทีเรียร่วมด้วยก็จะยิ่งทําให สุนัขมีอาการคัน และมีกลิ่นตัวแรง ในสุนัขปกติก็สามารถพบยีสตชนิดนี้ไดที่ ผิวหนัง แตยีสตดังกลาวจะเพิ่มจํานวนจนทําใหเกิดโรคไดในบางกรณี เชน ใน สุนัขเป็นโรคผิวหนังภูมิแพชนิด atopy อยูแล้ว

3. โรคผิวหนังที่มีสาเหตุมาจากฮอร์โมน เป็นโรค ที่ไมค่อยก่อใหเกิดความ รําคาญแกเจ้าของมากนักหากไมมีการติดเชื้อแทรกซอน เพราะอาการเดนของโรค คือ ขนร่วงแตไมมีอาการคัน ฮอร์โมนที่มีความสําคัญตอผิวหนังไดแกฮอรโมน เพศ (Sex hormone), ฮอรโมนไธรอยด (Thyroid hormone), ฮอรโมนที่เกี่ยวกับการ เจริญเติบโต (Growth hormone)

4. โรคที่ผิวหนังที่เกิดจากการขาดสารอาหาร โดยอาจจะเกิดจากการขาด ความเขาใจของเจาของโดยใหอาหารที่มีคุณประโยชนไมเพียงพอ เปนระยะเวลา นาน หรืออาจจะเปนเพราะสุนัขเลือกกินแตอาหารที่ชอบ หรือบางครั้งอาจกินแตขนมทําใหไมยอมกินอาหาร สภาวะที่สุนัขขาดสารอาหารทําใหเกิดปญหาตอ ผิวหนัง และขนของสุนัขได

5. โรคผิวหนังที่เกิดจาก Autoimmune (ระบบภูมิคุhมกันทําลายผิวหนัง) เปHนโรคที่พบไดไมบอยนัก แตเปนโรคที่คอนขางรายแรง และสงผลตออวัยวะ หลายระบบของสุนัข การจะแยกกวาโรคผิวหนังชนิดนี้มีสาเหตุจากอะไร อาจจะ ตองทําการตัดชิ้นเนื้อบริเวณรอยโรคเทียบกับชิ้นเนื้อปกติเพื่อสงตรวจทาง พยาธิ วิทยา ความรุนแรง และการรักษาจะขึ้นอยูกับชนิดของโรค

6. เนื้องอก โดยเนื้องอกจะมีทั้งเนื้องอกธรรมดา และเนื้องอกชนิดที่เปน เนื้อราย เนื้องอกธรรมดา อาจจะกอใหเกิดความรําคาญแกตัวสุนัข และจะมีปญหา มากหากสุนัขเกาหรือพยายามกัดจนเกิดเปนแผล และมีการติดเชื้อแทรกซอน เนื้อ งอกบางชนิดสามารถพัฒนาเปนเนื้อรายได สวนเนื้องอกชนิดที่เปนเนื้อรายจะขยาย ขนาดอยางรวดเร็วบางชนิดอาจจะขยายจนผิวหนังแตกเปนแผล การรักษาจะตอง ทําโดยการผาตัดเอากอนเนื้องอกออก และพิสูจนชิ้นเนื้อ เพื่อปองกันการกลับมา เปนอีก แตหากกอนเนื้อมีขนาดใหญจนไมสามารถเอาออกได การทราบชนิดของ กอนเนื้อก็จะทําใหสัตวแพทยสามารถเลือกใชเคมีบําบัด เพื่อทําใหขนาดกอนเนื้อ เล็กลงจนสามารถผาตัดเอาออกได

จะเห็นไดวาโรคผิวหนังของสุนัขมีอยูหลายชนิดจริงๆ และแตละชนิดมี แนวทางการรักษา และระยะเวลาในการรักษาที่แตกตางกัน ดังนั้นหากสุนัขของเรา เริ่มมีปญหา เจาของควรจะรีบพาไปพบสัตวแพทยเพื่อทําการตรวจวินิจฉัยหา สาเหตุที่แทจริง และรีบทําการรักษาแตเนิ่นๆ สุนัขของเราก็จะมีสภาพผิว และขนที่ ดี และมีคุณภาพชีวิตที่ดีตอไปอีกนาน